Geschiedenis · 4 minuten leestijd

Op oude foto's van havensteden zie je ze staan: houten karren met handgeschilderde borden. Oysters, 1 cent each. De oester was geen delicatesse — het was straatvoedsel, arbeidersvoedsel, volksvoedsel.

Bij het dozijn

In de negentiende eeuw aten havenarbeiders in Londen, New York en ook in Nederland oesters bij het dozijn. Arme gezinnen leefden er soms wekenlang op: goedkoper dan vlees, voedzamer dan brood. In Charles Dickens' tijd gold het gezegde: poverty and oysters always seem to go together.

Hoe de oester chic werd

Overbevissing en watervervuiling maakten de oester schaars, en schaarste maakt duur. In één generatie verhuisde de oester van de straatkar naar het witte tafellinnen — en kreeg ze de reputatie die ze nu heeft: exclusief, feestelijk, voor de kenner. Het hele verhaal, van Romeinse kwekers tot het Zeeuwse Klondike, lees je in de geschiedenis van de oester.

Waarom het niet zo hoeft te blijven

Bij Oesterpad geloven we in de oorspronkelijke oester: eerlijk voedsel uit de zee, om te delen. Daarom beginnen we straks waar de oester ooit begon — aan een kraam, op straat, waar je hem vers geopend proeft. Het enige verschil met 1890: op het kistje ligt een kunstwerk.

Meer verhalen van het pad in je inbox? Schrijf je in voor Parels voor onderweg.